Donderdag 4 november is Bertus Laros overleden. Hij was kort daarvoor 93 jaar geworden. Een hele leeftijd. Een leven vol actie, passie en doorzetten.

Hij zwaaide zijn been altijd ferm over het zadel van zijn oude herenfiets met de verschoten tassen. Daarin zijn boterhammen met kaas en onderweg plukte hij dan lookblad. ‘Lekker joh’. Onderwijl vertelde hij dan van alles over planten, dieren en vooral vogels.

Veel excursies heeft hij geleid, veel vogelliefhebbers, inmiddels ook al ouderen, heeft hij opgeleid. Vele malen met de fiets tot aan de Starrevaart voor bijzondere gasten. Die liet hij dan zien in zijn vogelboek. Een boek dat door veelvuldig gebruik eigenlijk een losbladige bundel leek.

De oude plannen van de gemeente Delft om de Korftlaan te bebouwen en een grote roeibaan aan te leggen wist hij met anderen (o.a. Jacques Schievink en Leen van Doorn) tegen te houden en alternatieven aan te dragen.

Heden ten dage wandelen wij nu door een prachtige laan naar de Bieslandse boven- en benedenpolder, met een juweel van een plasdras op de hoek. Elk jaar komen daar zijn droomvogels opvetten: tientallen grutto’s.

Het Arboretum was zijn achtertuin, het Hertenkamp zijn speelveld en de Bieslandse polder zijn schaakbord. Daar kruiste hij geregeld de degens met Jan Duijndam indien de beheersmaatregelen niet goed werden bevonden. Dan kon je weleens stoomwolkjes boven de ander zien opstijgen.

Geen blad voor de mond en met open vizier. Zaken van plezier onderscheiden. Als voorzitter van de ondernemersraad bij de kabelfabriek heeft hij gehandeld als zijn tweede natuur.

Altijd ook aanwezig op onze vergaderingen, positief en kritisch.

Het was voor ons ook logisch hem voor te dragen voor de Gouden Lepelaar. Een ereprijs voor grote inzet voor vogels en hun omgeving. Tot zijn verrassing kreeg hij die uitgereikt door de voorzitter van de Vogelbescherming tijdens ons 50-jarig jubileum in 2012.

Trots was hij en terecht! En wij ook op onze nestor.

Wij wensen zijn vrouw, kinderen en kleinkinderen sterkte bij dit verlies.