Met 19 personen (Hans, Pieter, Toine, Wessel, Lida, Paul, Peter, Hélène, Marianne, Nada, Gert, Edward, Judith, Elise, Steef, Jan, Karine, Alfred, Evelien) en 7 auto’s op weg naar een ruimtelijk, open, groen en natuurrijk landschap vlak naast onze drukke randstad: De Biesbosch. Helaas met veel auto’s maar vanwege verschillende privé redenen kon dat niet anders. We hebben ons uitstekend vermaakt. De voorspelde heftige buien bleven weg, pas in de loop van de middag begon het een beetje te regenen. Onze vele waakzame ogen en oren leverden fraaie vogelbeelden op. Veel oude bekenden maakte het ook nog eens een gezellige trip.
Van de vele beschikbare vogelkijk- en pleisterplaatsen deden we er acht aan. Onze eerste stop was polder Eijerwaard naast de kleine windmolens aan de Galeiweg. Naast de bekende ganzen (grauwe, brand en grote canadese) zagen we veel wit (knobbelzwanen, lepelaars en grote en kleine zilverreigers), een groepje dodaarzen en veel klein grut, vooral witte kwikstaarten maar ook enkele graspiepers. Ook was meteen duidelijk dat de eenden niet hun mooiste verenpak droegen (eclipskleed) en daardoor lastig zijn te determineren. De krakeenden verraden zich door de kleine witte spiegel. Daar waren er bij al onze bezochte plekken veel van. Ook vele zwaluwen kwamen laag over (huis-, boeren- en oever-). Ik ben geen lijstjes-mens, dus mijn verslag is per definitie incompleet. De bijgaande groepsfoto is van Lida Laros.
De Galeiweg kun je met de auto niet afrijden, dus we namen, langzaam rijdend, de toeristische route via de smalle, kronkelende Kroonweg. En zo kwamen we weer op de Galeiweg waar onze tweede stop de smalle bosstrook met veel kale bomen was, een plek om roofvogels te zoeken. De afgelopen week was daar een grijze wouw gesignaleerd en ik trof daar enkele dagen geleden een boomvalk. Misschien wel een van het paartje boomvalken die we daar vorig jaar hadden gezien, of hun jong. Die zagen we niet, maar wel bruine kiekendieven, torenvalken, sperwers en de eerste zeearend. Ook de reeën waren een mooi gezicht.
Voor een zicht op de polders vanaf de andere kant – en vanaf een hoger uitzichtpunt – reden we de Galeiweg uit en gingen linksaf de Noordwaardweg op naar het gemaal en tegelijkertijd uitkijktoren De Zalm Oost. Genieten was het daar van de wolken ‘dansende’ spreeuwen. Ook de kieviten vlogen in groepen, maar niet zo spectaculair. Wederom reeën en een paartje bruine kiekendieven liet zich uitstekend bekijken. Bijzonder vanaf ons hoge zichtpunt was de streep die de ijsvogel trok over water en land. Mooi ook de kantelend vliegende watersnippen. Enkele buizerds ver weg boven een bomengroep.
Het werd tijd voor een korte wandeling, vanaf De Zalm Oost zagen we ons doel al liggen, polder Maltha. Een klein stukje terugrijden over de Noordwaardweg en tweemaal linksaf (Lijnoorden/Noorderklipweg) bracht ons bij de slagboom naar polder Maltha. Vanaf daar liepen we naar de vogelkijkhut. Veel Cetti’s zangers in de bosschages langs het gravelpad en ook roepende tjiftjaf, fitis, kool- en pimpelmezen en boomklever. Het zicht vanuit de vogelhut leverde niet zoveel bijzonders op. Interessante blikken werden geworpen op het oude schilderwerk van vogels aan de binnenwanden van de hut. Daar klopte toch dingen niet…..
De vijfde stop stond geheel in het teken van het sociaal samenzijn in het prachtig gelegen museumcafé Biesonder op het Biesbosch MuseumEiland.
Geheel verfrist en bijgepraat lieten we de auto’s op het MuseumEiland staan en liepen door het bos naar het uitkijkpunt over de Noordwaard. Een juveniele zeearend liet zich goed bekijken, er waren zeer veel casarca’s, de groenpootruiter liet van zich horen. We moesten er even op wachten – er werd verschillend gesproken over wanneer we ze zouden zien – maar daar kwamen ze dan toch, twee visarenden vlogen over ons heen. Op de valreep kwam er ook nog een boomvalk voorbij.
Het werd tijd om Noord Brabant te verlaten en met hulp van veerdienst Riveer de Nieuwe Merwede over te steken. Het was druk, de angst dat onze colonne in tweeën zou breken bleek ongegrond. We moesten de volgende pont afwachten maar waren toen de eerste auto’s die er op mochten. Aan de overkant bij Kop van ’t Land namen we de Zeedijk naar de Tongplaat, met steeds de hoge dijk langs de Nieuwe Merwede aan onze linkerkant. In een van de polders rechts zat een grote groep kraaien, die zie je niet vaak in groepen bijeen. Voor, op en na de pont viel er wat regen maar in de auto heb je daar geen last van. En aangekomen bij de Tongplaat regende het niet meer. Ook hier moest een stukje worden gewandeld, over het fietspad op weg naar een van de uitzichtpunten.
Een fraai gelegen uitzichtpunt, met bankjes voor de ouderen onder ons, maar niet veel waarnemingen, het was rustig om en op het water. Of zagen we toch een zomertaling, wintertalingen hadden we al eerder gezien. Vergat ik bijna de groene specht die roepend over kwam vliegen. De grote bonte specht hebben we alleen gehoord. In het kleine pasje naast het fietspad vlak bij het uitzichtpunt, zaten nu ook weer schildpadden.
De laatste stop was de Nieuwe Dordtse Biesbosch. Inderdaad het nieuwste stukje Biesbosch en inderdaad tegen Dordrecht aanliggend. Het begon toen weer te regenen en we besloten ‘illegaal’ te parkeren. Niet op de daarvoor bestemde parkeerplaats maar een stukje door te rijden tot bij de loopbrug naar de vogelkijkhut. Ondanks de miezerregen was er nog genoeg enthousiasme voor de korte wandeling naar de volledig uit metaal opgetrokken vogelkijkhut. Enkelen onder ons, ik ook, zagen tweemaal een glimp van een porseleinhoen. Voor de anderen waren er de kemphanen, watersnippen, een witgatje en veel dode eenden. Maar toen hadden we het allemaal wel gezien en wilden we naar huis. De vele muggen en muggetjes in de vogelkijkhut versnelden dat proces.
Dank aan alle enthousiaste deelnemers voor hun inbreng en gezelligheid.
